اخبار سلاجقه روم ( به انضمام مختصر سلجوقنامه ابن بيبي ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٧
ذكر بعضى حوادث كه در اين سال واقع شد
قسمات دراز كرد ، چون كافهء مقيمان زبان طعن برگشودند و اساس عربده نهادند چون سايهء هنگام زوال بىاثر حشمت ماند و چون آفتاب وقت غروب از پرتو همت بىوقع شد دست طمع در آستين ناموس كشيد و از تدبيرى كه مىكرد فائدهء بخاص و عام نرسيد و بيش از رواتب معتاد خويش صورت مائدهء عائدهء ندهد . روزى چند در منصب مستعار وزارت باسم مجرد متفرد شد ، چون كار اصحاب در تزلزل افتاد به همان راضى شد كه در عرصهء آن مخافت لگدكوب آفت نشود و بسلامت نفس از ورطهء آن مداخلت مخرج خود بىملامت مهيا گرداند . القصه چهار مستوفى در ديوان مناشير مهمات شغل قلمى ولايت بودند ، دو نفر در ديوان دلاى و ديگر در ديوان اينجو چون عجز و اضطرار ايشان در ديوان استيفا بغايت رسيد ، مادام كه عادت كرده بودند كه در مباشرت شغل كاسه از كيسهء ديگران چرب كنند و شمع از چراغ بيچارگان افروزند و جهت هيمه هامهء درويشان در مقابلهء صد چوب‌دستى نهند و به صد هزار حيله خرج هر روزه از حوالهء توفيرى انگيزند ، چون ازين نوع ابواب دخل بر ايشان بسته شد طاقت خرج نداشتند و نيز حكام را از هواى نفس پرواى كتابت و حساب نبود ، در معرض آن آسيب روى برتاختند و چون نيلوفر سپر بر آب انداختند و چون كشف سر در گريبان توارى كشيدند و لعبى چند از حيل برانگيختند و از آن ميانه كرانه گردند و بگريختند و هريك بطريق سعايتى و ببهانهء شكايتى به صاحب ولايتى التجا نمودند ، فى الجمله در افواه خلايق از رسوم فاسد و آئين فاحش ايشان متداول شده بود كه زمان كرد و رفت است .
ذكر بعضى حوادث كه در اين سال واقع شد
ذكر بعضى حوادث كه در اين سال واقع شد
نوادر كه بسبب طلب محاسبات روم حادث شد درين حالت امراء مغول اياجى و با تيمور و عرب ولد سماقار به جهت استخلاص قلعهء كاوله بجانب قونيه روانه شدند و ملك پهلوان را كه بايالت موسوم بود استصحاب نمودند ، حكام نيز در عقب به تعجيل عزيمت نمودند و تا صحراء قونيه كوج‌بركوج در هيچ منزلى و موضعى اقامت ننمودند ، فى الجمله بعد طول المقال و تغير الحال بعد الحال ما يطول شرحه در موضعى كه معروفست بآوجى قيا امراء مغول بارگاه ديوان زدند و در مجلس حكومت نشستند و از من ضعيف ورق مال خزانه طلب داشتند و به عربده و عنف و شدت تمام ، و غرض ايشان آن بود كه مجموع مال را چون بروات ديوان بزرگ و آلتونتمغا نباشد اخراجات محسوب ندارند و فتنه‌انگيزند و ضرر رسانند ، نمودن ورق متضمن فساد بود و عناد خصمان و نانمودن موجب خطر ، در چنان حالت خوف و خشيت تعبير زمان مىكردم و به نوشتن ناواجب تعلل مىنمودم و به زبان باطن به حضرت ربوبيت از سر صدق تضرع مىفزودم تا از حضرت لا يزالى چه لطيفه گردد كه موجب خلاص و نجات باشد ، خود حالتى نادره حادث شد و بادى صعب برخاست صعبتر از باد صرصر عاد و ثمود و جمله اطناب آن بارگاه از هم فروگسست و از آسمان صحو از اندك ابرى تگرگ باريدن گرفت و از هول رعد