نفس المهموم ( دمع السجوم ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٧
فصل چهاردهم / فرستادن يزيد حرم محترم حضرت سيد الشهداء عليه السّلام را به مدينهء رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و وارد شدن ايشان به آن شهر و ماتم گرفتن ايشان
بود اما من اين خدمت براى خدا كردم و قرابت شما با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم .
( 1 ) و زوجهء حسين عليه السّلام رباب دختر امرؤ القيس مادر دخترش سكينه با او بود و با اسرا او را به شام بردند و به مدينه بازگشت اشراف قريش او را خواستند نپذيرفت و گفت : پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ديگرى را به پدر شوهرى خود نمىپسندم و يك سال پس از آن بزيست و زير سقف نرفت تا فرسوده گشت و از اندوه بدرود زندگانى گفت .
و بعضى گويند : يك سال در كربلا بر سر قبر شوهر بماند پس از آن به مدينه رفت و از اندوه در گذشت .
( 2 ) در بعض مقاتل است كه امّ كلثوم چون روى به مدينه داشت مىگريست و ابياتى مىخواند كه از جملهء آنها اين است :
مدينة جدّنا لا تقبلينا * فبالحسرات و الاحزان جينا
الا فاخبر رسول اللّه عنّا * بانّا قد فجعنا في ابينا
خرجنا منك بالاهلين جمعا * رجعنا لا رجال و لا بنينا
و كنّا في الخروج بجمع شمل * رجعنا بالقطيعة خائفينا
و مولانا الحسين لنا انيس * رجعنا و الحسين به رهينا
فنحن الضائعات بلا كفيل * و نحن النّائحات على اخينا
الا يا جدّنا قتلوا حسينا * و لم يرعوا جناب اللّه فينا
الا يا جدّنا بلغت عدانا * مناها و اشتفى الاعداء فينا
لقد هتكو النّساء و حمّلوها * على الاقتاب قهرا اجمعينا
مؤلف گويد : ابيات بسيار است از ترس اطاله همهء آنها را نياورديم .
( 3 ) راوى گفت : امّا زينب دو جانب در مسجد را به دست گرفت و فرياد زد : اى جدّاه خبر مرگ برادرم حسين را آوردم . و زينب هرگز اشكش نمىايستاد و گريه و ناله سبك نمىكرد و هرگاه على بن الحسين عليهما السّلام را مىديد اندوهش تازه‌تر مىشد و غمش افزوده‌تر مىگشت .
سيّد رحمة اللّه گفت : از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است كه : امام زين العابدين عليه السّلام چهل سال بر پدرش بگريست روزها روزه بود و شبها به بندگى خداى ايستاده چون هنگام افطار مىشد غلام وى خوردنى و آشاميدنى مىآورد و نزد او مىنهاد و مىگفت : اى سيد من تناول فرماى . امام مىفرمود : پسر پيغمبر را گرسنه كشتند پسر پيغمبر را تشنه كشتند و چند بار تكرار مىكرد و مىگريست تا خوردنى خود را به سرشك خويش تر مىساخت و آب را به