نفس المهموم ( دمع السجوم ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤١

فصل چهارم / در ذكر وقايع عصر عاشورا

بودند نيزه در دست اگر مىديدند اشك از چشمى روان است با نيزه بر سر او مىزدند تا به دمشق در آمديم مردى فرياد زد : اينان اسيران آن خاندان ملعونند .

سيّد گويد : آيا چنين بلايى براى پدر و مادر و عزيزان تو هرگز اتّفاق افتاد ؟ ! البتّه در انديشهء تو و هيچ مسلمان بلكه كافرى كه رتبت و شأن پادشاهزادگان را بداند تصوّر آن آسان نيست .

( 1 ) مؤلف گويد : چون اواخر روز عاشورا شد برخيز و بايست و بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و مولانا امير المؤمنين عليه السّلام و مولانا حسن بن على و سيدتنا فاطمهء زهرا و عترت طاهرين ايشان سلام كن و با دل شكسته و چشم گريان و زبانى خاضع آنان را تسليت ده به اين مصيبت و از خداى تعالى عذر خواه از تقصير در واجب براى آنكه مشكل است كسى به لوازم اين مصيبت هائل چنان كه در خور آن است قيام كند .

و در معراج المحبّة در قضاياى شب يازدهم گويد :

چو از ميدان گردون چتر خورشيد * نگون چون رايت عباس گرديد

به چتر نيلى اين زال مجدّر * كشيد از بهر ستر آل حيدر

بتول دوّمين امّ المصائب * چو خود را ديد بىسالار و صاحب

به اطفال برادر مادرى كرد * بنات النّعش را جمع‌آورى كرد

شفابخش مريضان شاه بيمار * غم قتل پدر بودش پرستار

شدندى داغدار آن پيمبر * درون خيمهء سوزيده ز اخگر

بپاشد از جفا و جور امّت * قيامت بر شفيعان قيامت

غنوده شير حق در بيشهء خاك * دل علم لدنّى گشته صد چاك

شبى بگذشت بر آل پيمبر * كه زهرا بود در جنّت مكدّر

شبى بگذشت بر ختم رسولان * كه از تصوير آن عقل است حيران

ز جمّال و حكايتهاى جمّال * زبان صد چو من ببريده و لال

ز انگشت و ز انگشتر كه بودش * بود دور از ادب گفت‌وشنودش