نفس المهموم ( دمع السجوم ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٣

در شهادت طفل شيرخوار

و جدّى رسول اللّه اكرم من مشى * و نحن سراج اللّه في الخلق يزهر

و فاطم امّى من سلالة احمد * و عمّى يدعى ذا الجناحين جعفر

و فينا كتاب اللّه أنزل صادقا * و فينا الهدى و الوحى بالخير يذكر

و نحن امان اللّه للنّاس كلّهم * نسرّ بهذا في الانام و نجهر

و نحن ولاة الحوض تسقى ولاتنا * بكأس رسول اللّه ما ليس ينكر

و شيعتنا في النّاس اكرم شيعة * و مبغضنا يوم القيمة يخسر

( 1 ) محمد بن ابى طالب گفت كه : ابو على سلامى در تاريخ خود ياد كرده است كه اين ابيات را حسين عليه السّلام خود انشاء كرد و كسى را مانند اين نيست :

فان تكن الدّنيا تعدّ نفيسة * فانّ ثواب اللّه اعلى و انبل

و ان يكن الابدان للموت انشئت * فقتل امرئ بالسّيف في اللّه افضل

و ان يكن الارزاق قسما مقدّرا * فقلّة سعى المرء في الكسب اجمل

و ان تكن الاموال للتّرك جمعها * فما بال متروك به المرء يبخل

( و از عبارت فوق معلوم مىشود كه محتمل است ساير ابيات را ديگران از زبان آن حضرت ساخته باشند چون ساختن زبان حال در اين موارد معهود است . )

آنگاه مردم را به مبارزت خواست و هر كس نزديك او مىشد مىكشت تا كشتارى بزرگ از آنها كرد .

پس به ميمنه حمله كرد و گفت :

الموت خير من ركوب العار * و العار اولى من دخول النّار

بعد از آن به ميسره حمله كرد و مىگفت :

انا الحسين بن علىّ * آليت ان لا انثنى

احمى عيالات ابى * امضى على دين النّبىّ

( 2 ) يكى از روات گفت : نديدم كسى كه دشمن بسيار بر او بتازد و فرزندان و اهل بيت و يارانش كشته شده باشند دلدارتر از وى ، چنان كه مردان بر او مىتاختند او با شمشير حمله مىكرد و آنان را مانند گلّه بز كه گرگ در آن افتد پراكنده مىساخت وقتى امام حمله مىكرد و آنان سى هزار بودند منهزم مىشدند و مانند ملخ پراكنده و آن حضرت به جاى خويش بازمىگشت و