ايرانيات در كتاب بزم فرزانگان ( فارسي ) — الصفحة ٤٦

[ 52 - گزارش در بارهء رواج تجمل در ميان برخى اقوام . . . ]

ساخت . بخور ، بنوش و شاد باش كه هر كار ديگر بىارزش است . » چنين مىنمايد كه بشكن زدن تنديس به همين گفته كنايه دارد . ولى تنها سارداناپال نبود كه خود را به سبب افراط نابود كرد ، بلكه آندركت

( Androkottos )

از مردم فريگيه

( Phrygi )

16 نيز چنان كه مناسئاس

( Mnaseas )

17 در كتاب سوم اثر خود اروپا گزارش كرده است ، نمونهء ديگرى بود . اين مرد جامه‌هاى رنگين مىپوشيد و به خود از زنان نيز بيشتر زيور مىبست . كلئارخ در كتاب پنجم زندگىنامهء مردان بزرگ مىنويسد كه زاگاريس

( Sagaris )

از مردم مارياندين

( Mariandyn )

حتى در زمان بزرگسالى دايه‌اش خوراك را مىجويد و در دهان او مىگذاشت تا او ديگر رنج جويدن به خود ندهد و چنان كه گزارش كرده‌اند ، او از تنبلى دستش را پايين‌تر از نافش نبرده بود 18 . . . كتزياس گزارش كرده است كه آنار

( Annaros )

كاردار شاه بزرگ در بابل ، جامهء زنان مىپوشيد و به خود زيور زنان مىبست و با آنكه خود بندهء پادشاه بود ، هنگام خوراك صد و پنجاه كنيز در نزد او بودند . اين زنان درحاليكه او سرگرم خوردن بود ، براى او بربط مىنواختند و آواز مىخواندند .

فينيكس

( Phoinix )

19 از مردم كلفن 20 دربارهء نينس سروده است :

چنان كه شنيدم ، بيگانه‌اى بود از آشور ،

به‌نام نينس 21 كه يك دريا زر داشت ،

تالان‌هاى او بيشتر از شن‌هاى كرانهء خزر بود .

او به هيچ ستاره‌اى نمىنگريست ، و اگر مىنگريست پرسشى نمىكرد 22 ،

او پيش مغان آتش مقدس را شعله‌ور نمىساخت ،

چنان كه آيين بود ، با برسم باژ نمىخواند 23 ،

آن مرد نه سخندان بود و نه داور ،

او نمىآموخت ، نه با مردم سخن گفتن را و نه دانش شمردن را ،