خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٥٩

كانون نور

بر آفتاب پرستان بيا و خرده مگير * كه خاك كوى تو مُهر جبين خورشيدست

ز راه و رسم دل عاشقان چه مىپرسى ؟ * كه ذرّه پيرو خورشيد و دين خورشيدست

شبى به پيش تو دم زد ز پرتو افشانى * هنوز ماه فلك شرمگين خورشيدست

بدرگه تو كجا سر توان نهاد از مهر * كه فرش تست كه عرش برين خورشيدست

به جستجوى تو دل با كمند نور خوش‌ست * ببين كه ذرّه‌ى ما در كمين خورشيدست !

بسا شبا كه به ياد تو غرق نور شوم * دلى كه با تو نشيند ، قرين خورشيدست

دلم ز مهر تو كانون نور مىگردد * چرا كه همدم مهر آفرين خورشيدست

بيا كه سكّه به نام تو مىزند گردون * بيا كه نام تو نقش نگين خورشيدست