خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٥٠٨

مناقب هفت گل

سنبل از بندگيت آب رخى مىجويد * گفت لطف تو كه هم بندهء مايى سنبل

با خطت سنبل تر مشك فروشى مىكرد * گفتمش بس كه تو در عين خطايى سنبل

از نسيم نَفَس مهدى قائم باشد * خرّم و تازه چو از خاك بر آيى سنبل

اى كه خاك درت از سنبل تر خوشبوتر * عكس رخسار تو از شمس و قمر نيكوتر

اى ز گلهاى بهارى گل بى خار سمن * تازه و خرّم و خوش همچو رخ يار ، سمن

چون ستاره‌ست برين دايرهء زنگارى * بر سر گلبُن خضرا به شب تار ، سمن

مهدى از مهد جناب تو بياموخت كه ساخت * تكيه گه بر زِبَر طارم زنگار ، سمن

با خود از دست تو آموخت زر افشانى را * كه بريزد به چمن درهم و دينار ، سمن

سوك آباى تو دارد كه سر افكنده به پيش * چون بنفشه بنشسته‌ست به تيمار ، سمن