خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣٩١

مسند آراى امامت

هر كه از خود بگذرد شاهنشه وقت خودست * داغ بر سر مىكند ديوانگان را افسرى

خاكسارى تا كرا گردد نصيب از عاشقى ؟ * تا كه يابد از شهى بر زير دستان برترى ؟

تا به كى « جويا » غزل خواهى سرودن زانكه نيست * مطلبى جز منقبت گويى تو را از شاعرى

به كه باشى مدح سنج آنكه بر خاك درش * جبهه سايد هر سحرگه آفتاب خاورى

مسند آراى امامت ، مهدىِ هادى كه هست * چون شه مردان به ذات او مسلّم سرورى

آنكه گر سازند در ايّام عدل او بجاست * از پر شهباز ، تير تركش كبك درى !

مىسزد در بحر بى پايان قدرش گر كند * مه حبابى ، هاله گردابى ، فلك نيلوفرى

حكم خردى گر نويسد بر بزرگان شوكتش * مىكند نه چرخ جا در حلقهء انگشترى

چون نباشد بر سر بازار محشر رو سفيد * هر كه چون مه گشت نور مهر او را مشترى