خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٥

نور مطلق

دست در ايّام ما ، هر چند دست بدعت است * شرع هم دارد ز تو دستى ولى در آستين

پشت محراب از فراقت مانده بر ديوار غم * چوب منبر بى تو چون حنّانه دارد صد حنين

چون صف مژگان چشم كور مىآيد به چشم * بى تو صفهاى نماز اى پيشواى شرع و دين

بى تو حرف وعظ در دلهاى غفلت پيشگان * گشته همچون آتش افسرده خاكستر نشين

از براى جُستجويت ، شوقها را صد ثنا * در فراق روزگارت صبرها را آفرين

خود نهان و پر ز فيضت عالمى چون بوى مشك * اى فداى خاك پايت ، صد هزاران مشك چين

همچو نور ديده‌ها از پرده بيرون نِه قدم * اى تو نور ديده‌هاى اوّلين و آخرين

بحر از هر موج دارد مصرعى دَر شأن تو * قطرهء ما چُون كند با مدحت اى شاه گزين

بر نيامد از سخن كارى كه من مىخواستم * دست شوق ما و دامان خموشى بعد از اين