خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣٧

چشم به راه

بيا كه قافلهء شب ازين ديار گذشت * سپيده سرزد و مهر از افق دميد ، بيا

نيامدى كه دل من حديث شب مىگفت * كنون كه قصّه به پايانِ خود رسيد ، بيا

بِرَغم فتنهء بيدار و بخت خواب آلود * تراب بخواب توان ديد و سير ديد ، بيا

بيا كه گوش دل من به كوچه كوچهء شوق * صداى پاى تو را بارها شنيد ، بيا

بيا كه سير غزالان دشت خاطره‌ها * هزار شور غزل در من آفريد ، بيا

بيا ، بيا كه دل بيقرار « پروانه » * بشوق روى تو از ديده سر كشيد ، بيا