خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٢

مهدى مظفّر

كشتى بودش ناخدا به كار * تا آنكه رساندش بر كران

بىراهبر ما را گذاشتن * دُور است ز دادار مهربان

چون مهر ار پس ابر غيبت است * يك چند پى مصلحت نهان

ليكن اثرش آفتاب وار * پيداست بهر جا و هر مكان

پوشيده نماند به زير ابر * بيرون شود از ابر ناگهان

روشن كند از نور خود زمين * با رايت عدل آيت امان

روزى كه به پيروزى و ظفر * رايات فرازد به فرقدان

انگشترىِ مصطفى به دست * شمشير على بسته بر ميان

آيد ز پى ياريش فرود * آن روز مسيحا ز آسمان