خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٧

سلطان وحدت

از مور مىگريزم زين ضعف ، چون ستيزم * با آنكه مىگريزد شير نر از غزالش

رندان مىپرستند ، مست مى الستش * دردى كشان مستند ، آلودهء زلالش

بندش سلاسل دل ، تيغش حمايل جان * گر مىكشد مباحش ، ور مىكشد حلالش

بگرفتم آنكه گشتم جبريل ، چون نمانم * از مركب بلوغش ، وز رفرف كمالش

با فرق چون بگويم اسرار جمع جمعش * اين نغمه را نوازم در پردهء وصالش

سلطان وحدت آمد با آنكه اوست يكتا * لاهوت از يمينش ، ناسوت از شمالش

گر پيشتر بميرم از موت زنده گردم * نقلست موت عارف ، نقد است انتقالش

قدّ قيامت دل هرگز دو تا نگردد * از قامت اولو الامر پيداست اعتدالش

قطب مدير كامل ، غوث محيط اعظم * سلطان سر كه امر است بر ملك و بر مثالش