خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٦

سلطان وحدت

حكيم صفاى اصفهانى

سلطان وحدت

سلطان وحدت

آن زلف باز دولت ، خورشيد زير بالش * هندوى سايه پرور ، در زير زلف و خالش

كى آفتاب گويم ، روئى كه برنتابد * خورشيد آسمانى ، با ابروى هلالش

از فرط خوبروئى زد راه عقل پيرم * طفلى كه نيست بيرون از هفت و هشت سالش

ميمست غنچهء او ، جان پاى بند ميمش * دالست طرّه او ، دل دستگير دالش

ديدى مرا و گفتى آشفته حالى ، آرى * سودائى غم عشق آشفته است حالش

جان و دلى است ما را ، اين هر دو دَر كف او * جان خستهء كمندش ، دل بستهء دوالش