خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٣١٨

در ميلاد ولىّ عصر « عج »

دل شيداى مرا هجر تو خون كرد و گذشت * بعد از اين واى به حال دل شيداى دگر

چون سرم رفت به پايت سر ديگر طلبم * گر گذارى به سر ديگر من پاى دگر

نسبت گل به رخ خوب تو دادن بيجاست * كه رخت جاى دگر دارد و گل جاى دگر

به سرم دوست اگر سايه نيفكند چه غم * بندگان راست به سر سايهء مولاى دگر

صاحب عصر و زمان آن كه سپهرش گويد * با ولاى تو مرا نيست تولّاى دگر

موسى ار بانگ ( انا اللّه ) ز نخلى بشنيد * نبُد از نخل ، چنين نغمه ، بُد از جاى دگر

زانكه دَر نيمهء شعبان به همه گشت عيان * كه شد اين نغمه بلند از قد و بالاى دگر

زين سخن هم نه خدا گويمش ، امّا گويم * كه بود متّصل اين بحر به درياى دگر

بلكه شد فاش در امروز كه عيسى هم داشت * فيض روُح القدسى را ز مسيحاى دگر