خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٨

چون هماى دولتش بال عدالت گسترد

كفر زلفش با چليپائى ، چُو زنّار افكند * بيم آن دارم كه عالم را ، همه كافر كند

چين ابرويش به كين خلق ، از چين تاختن * دست را بر تير و تيغ و دشنه و خنجر كند

تار گيسوى پر از چينش ز تبّت تا تتار * بسكه مشك افشان شود ، پر نافهء اذفر كند

گاه بر دوش افكند زلف پريشان گه به سر * گاه از مشك سيه درع و گهى مغفر كند

عارضش گويى ز بيم تير دلدُوز مژه * از دو گيسوى عبير افشان زره در بر كند

از وفا لعلش شراب زندگى ، بخشد به خلق * از خطا خطّش به خون عاشقان محضر كند

لعل جان بخشش كه مىبخشد به خلق آب حيات * خضر را از تشنگى همراه اسكندر كند

گر ببيند قامتش را باغبان در صحنِ باغ * قامت شمشاد را از بيخ و از بن بركند

نرگس مستش كشد خنجر به خون عاشقان * ترك چون سرمست گردد دست بر خنجر كند