خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٩

سرّ أزل

گر به هر گام دو صد مرگ فراز آيد * قطع اين مرحله بى بوك و مگر گيرد

راه پويد چو دمان سيلى بنيان كن * تا كه با رُوى ستم زير و زبر گيرد

در بر كفر به ذلّت نسپارد تن * از خليج ار همه خون تا به خزر گيرد

خصم روباه زبون است و نيارد تاب * تا به پيكار ، رَه ضيغم نر گيرد

دوستدار تو به باطل ننهد گردن * گر كه دشمن سرش از پيكر ، برگيرد

در دل آتش و خون ره سپرد چالاك * تا ببر شاهد گلگون ظفر گيرد