خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٨

سرّ أزل

رخصت از خادم ايوانش قضا يابد * رُتبت از منشى ديوانش قَدَر گيرد

مالك ملك بقا سرّ ازل مهدى است * كه جهان فيض از آن رشگ قمر گيرد

حجّت بالغه و هادى مطلق اوست * كه ازو كون و مكان نظم دگر گيرد

پرتو ، افلاك از آن وجه حسن يابد * جلوه آفاق از آن نور بَصَر گيرد

اى ولىّ اللَّه اعظم كه نشان تو * اهل هر كيش ز ابناى بشر گيرد

آفتابى تو و ما دلشدگان « ذرّه » * چه شود مهر گر از ذره خبر گيرد !

اى جهانبان بنگر ملّت ايران را * كه به كف ز آتش سوداى تو سر گيرد

تا بجان حُرمت ميراث تو دارد پاس * پيش پيكان بلا سينه سپر گيرد

تا به پيمايد راه حرم وصلت * پاى از سر كند و دشت خطر گيرد