خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٣

شهسوار ملك

بحر كف تو دست عطا را چو برگشاد * اى بس خجالتا كه به دريا و كان رسيد

آن كس كه كرد رو به تو بىمنّت سؤال * بس گنج شايگان كه به دو رايگان رسيد

نه پنجهء پلنگ و نه دندان گرگ يافت * هر گلّه‌يى كه همچو تو او را شبان رسيد

آن كو ز موكب تو عنان مىكشيد باز * چون چرخ در ركاب تو بر سر دوان رسيد

ميكرد دشمن از سر تيغ تو احتراز * تا چون قضاى بد به سرش ناگهان رسيد

خمّ كمند خام تو چون جعد دلبران * از بهر طوق گردنِ گردنكشان رسيد

آن صاعقه كه شعلهء آن ديو را بسوخت * بر جان دشمن تو ز نوك سنان رسيد

خصم از مهابت سر تيغت جهان جهان * بگذاشت اين جهان و به ديگر جهان رسيد

جز سينهء عدوى تو ديگر هدف نيافت * هر تير كز قضا به گشاد كمان رسيد