خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٢

شهسوار ملك

بستان شرع مصطفوى پژمريده بود * صد منّت از خدا كه ز نو باغبان رسيد

آن افتخار دودهء عمران كه چون پدر * از راه منزلت ، شرف دودمان رسيد

آن مقتداى هاشمى فاطمى نسب * كز اهل بيت طاهرهء خاندان رسيد

اى آنكه پرتو لَمعات جلال تو * بر ذَروهء رفيع مَه و اختران رسيد

يك ذرّه ز آفتاب جمال تو بر سپهر * از بهر تاب خسرو سيّارگان رسيد

حكم جهان مطاع تو اى آفتاب مُلك * بگرفت مُلك مشرق و تا قيروان رسيد

از برّه تا بحوت فلك بر طبق نهاد * اكرام ضيف را كه چنين ميهمان رسيد

از فضلهء نوال تو چون ماه و آفتاب * هر صبح و شام خوان فلك را دونان رسيد

از ترّه زار سبز فلك هفت مزرعه * هر شب بقَدر قَدرِ تو سبزىّ خوان رسيد