خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧١

شهسوار ملك

مشّاطهء بهار بگرديد بر چمن * چون نوبت طراوت سرو چمان رسيد

بر حلّه‌هاى حجله نشينان طرف باغ * فيض سحاب بين كه چه لؤلؤ فشان رسيد

در سر كشيد غنچه ز گل سيمگون سپر * چون بيد را بديد كه خنجر كشان رسيد

رمز زَبور عشق ، بنفشه شنيد كاو * داود سان به سجده ، انابت كنان رسيد

نرگس نگر كه در يَدِ بيضا ، عصا گرفت * همچون كليم با لب معجز رسان رسيد

خاك زمين مرده بِدَم زنده كرده باد * گويى مسيح بود كه از آسمان رسيد

اى باد بر گذر به چمن وقت صبحدم * پيغام ده به باغ كه سرو روان رسيد

نشگفت اگر شكفت گل اندر درون مهد * اكنون كه دور مهدى آخر زمان رسيد

آن شهسوار ملك كه بر قَدرِ او ، قَدَر * شد هم ركاب او و قضا هم عنان رسيد