خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

پرده دار عالم

فؤاد كرمانى

پرده دار عالم

پرده دار عالم

خورشيد رُخ مپوشان در ابر زلف ، يارا * چون شب سيه مگردان روز سپيد ما را

ما را ز تاب زلفت افتاد عقده بر دل * بر زلف خم به خم زن دست گره گشا را

فخر جهانيان شد ننگ صنم پرستى * جانا ز پرده بنماى روى خدا نما را

اى آشكار پنهان بُرقُع ز رُخ بر افكن * تا جلوه‌ات ببينم پنهان و آشكارا

بى جلوه‌ات ندارد ارض و سما فروغى * اى آفتاب تابان هم ارض هم سما را

بازآ كه از قيامت برپا شود قيامت * تا نيك و بد ببيند در فعل خود جَزا را