خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٤

شه سرير ولايت

دلا اگر طلبى سايهء هماى شرف * مشو ملول گرت چرخ ناتوان دارد

كسى ز معركه‌ها سرخ رو بُرون آيد * كه سينه صاف چو تيغ است و يك زبان دارد

چو كلك تيره نهادى كه مىشود دُو زبان * هميشه رو سيهى پيش مردمان دارد

ز دستبرد اراذل مدام در بَند است * چو زر كسى كه دل خلق شادمان دارد

كسى كه مار صفت در طريق آزار است * مدام بر سر كنج طرب مكان دارد

خود آنكه پشت بر اهل زمانه كرد چو ما * رُخ طلب بره صاحب الزّمان دارد

شه سرير ولايت محمّد بن حَسن * كه حكم بر سر ابناى انس و جان دارد

كفش كه طعنه به لطف و سخاى بحر زند * دلش كه خنده به جود و عطاى كان دارد

دهان كان زر اندود بازمانده چرا * اگر نه حيرت از آن دست زرفشان دارد ؟ !