خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٦

در مديح حضرت ولىّ عصر

بر چشم من چنين كه شد از روزگار تنگ * ترسم ز سايه‌اش نگذارد بر آفتاب

بينم به چشم خويش قيامت كه اختران * از آسمان چشمم ريزند بىحساب

پوشيده‌اند پرده‌نشينان چشم من * بر هفت پرده ، پردهء ديگر ، زهى حجاب

پوشنده پرده مردم بر عيب خويشتن * بر پرده من چه پوشم ازينم در اضطراب

عين الكمال دور ز عيشى كه كرده‌ام * از چشم خود پياله و از خون خود شراب

از زلف و روى لاله رخان ديده بسته‌ام * كاين يك به مهر ماند و آن يك به مشك ناب

ديگر چه واقعه‌ست كه چون طرّه‌هاى يار * از بوى و مشك و عنبر آيم به پيچ و تاب ؟

گفتم به اشك شويم از ديده رنگ خون * از خود بتر نمود به خون ديده‌ام خضاب

هرگز گلى كه ديد كه رنگش فزون شود * هر چند بيش گيرد از وى كسى گلاب