خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٢

سر خمّ مى سلامت

شود اينكه از ترحّم دمى اى سحاب رحمت * من خشك لب هم آخر ز تو تر كنم گلوئى ؟

بشكست اگر دل من بفداى چشم مستت * سر خمّ مى سلامت شكند اگر سبوئى

همه موسم تفرّج به چمن رَوند و صحرا * تو قدم به چشم من نِه بنشين كنار جوئى

نه به باغ ره دهندم كه گلى بكام بويم * نه دماغ اينكه از گل شنوم به كام بوئى

ز چه شيخ پاك دامن سوى مسجدم بخواند * رُخ شيخ و سُجده گاهى سر ما و خاك كوئى

نه وطن پرستى از من به وطن نموده يارى * نه ز من كسى به غربت بنموده جستجوئى

بنموده تيره روزم ، ستم سياه چشمى * بنموده مو سپيدم ، صنم سپيد روئى

نظرى به سوى « رضوانى » دَردمند مسكين * كه به جز درت اميدش نبود به هيچ سوئى