خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ١٩٢

روزى دهد ذرّات را

چون پرده بردارد ز رُخ ، گيرد جهان از چارسو * از بس كرشمه ناز او از روى زيبا ريخته

دجّالها را بر كشد ، با صد مذلّتشان كشد * هم نار گبران خامُشَد ، هم آب ترسا ريخته

اى مهدى صاحب زمان كز عكس تيغت آسمان * رنگ شفق را جاودان بر خاك خضرا ريخته

بنما رخ چون ماه را مرآت وجه اللّه را * و آن غمزهء جانكاه را كز چشم شهلا ريخته