خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ١٨٧

من بندهء آنم كه ببوسد دَهن تو

فروغى بسطامى

من بندهء آنم كه ببوسد دَهن تو

من بندهء آنم كه ببوسد دَهن تو

من بندهء آنم كه ببوسد دهن تو * وز هر دهنى نشنود الّا سخن تو

ترسم به جنون كار كشد اهل خرد را * در سلسلهء زلف شكن در شكن تو

انديشهء مردم همه از شور قيامت * تشويش من از قامت عاشق فكن تو

شايد كه شود رنگ به خون دل شيرين * هر تيشه كه بر سنگ زند كوهكن تو

بلبل خجل از زمزمهء مرغ دلِ من * گل منفعل از غنچهء شاخ چمن تو

هر طاير خوش نغمه كه در باغ بهشت است * حسرت كشد از باغ گل و ياسمن تو