خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٩

يوسف زهرا

تا عكس تو در آينهء ديده‌ام افتد * بازست هما ره به تمنّاى تو چشمم

هر سو نگران مردمك ديده از آنست * شايد كه فتد بر قد و بالاى تو چشمم

بازآ و قدم نه به سر ديده كه شايد * روشن شود از پرتو سيماى تو چشمم

آنقدر كنم گريه به يادت كه رود خواب * هر شب ز پى ديدن رؤياى تو چشمم

چون ديدهء نرگس كه شد از روى تو روشن * دارد هوس نرگس شهلاى تو چشمم

بگشوده سر راه تو دكّان محبّت * وا مىشود و بسته به سوداى تو چشمم

من « خسرو » مدّاحم و با كثرت عصيان * باشد به جزا ، بر تو و آباى تو چشمم