خوشه هاى طلائى ( فارسي ) — الصفحة ١١٠

از راه سوارى برسد

من در آيينه‌ى حسرت بنگاهى ديدم * مىتواند كه بخورشيد ، غبارى برسد

مگذاريد كه از دست رود دامن دوست * بگذاريد دلم را كه به كارى برسد

مستى از چشم تو نازم كه مدامست مدام * ورنه از باده به ما گاه گُدارى برسد !

كاش مىشد كه به مهمانى دل از سر مهر * صبح روشن رويى در شب تارى برسد

با سر زلف تو بستيم قرارى ، چه كنيم ! * تا دل شب زدهء ما به قرارى برسد

اى دل منتظر و خسته كنارم بنشين * منتظر باش كه از راه سوارى برسد