اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٣

جواب نامه امير تيمور كه حضرت خلافت پناه امير على كيا نوشته « الواثق بالملك الغنى على بن امير الحسينى »

« وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ « 1 » » .

من كثر فكره فى العواقب لم تسجع . هر آينه آنچه بر لوح محفوظ بقلم تقدير مسطور شده از قوت بفعل خواهد آمد و از خفا بظهور پيوندد و ما شاء اللّه كان و ما لم يشاء لم يكن .

ذكرى كه در اواخر مكتوب رفته بود كه چون متابعت نكنند و مطاوعت ننمايند بدين سبب لشكرها متوجه گردند و فتنه و خرابى و قتل و غارت و اسر كه واقع شود او آثم باشد ، از علما كه ملازم‌اند همين قدر استفسار نمايند كه درين قضيه بوزر و و بال و عقاب و نكال كه احق و اولى است و كه سزاوار لعن و عذاب حق تعالى است ؟ بامثال اين سخنان چنين تهديد نفرمايند كه عالم اسرار بر افعال و اقوال همگنان مطلع است و بگناه زيد ، عمرو را مؤاخذه نخواهند كرد كه « وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى « 2 » » . « 3 »

( 1 ) - آل عمران 122 ( 2 ) - فاطر 19 ( 3 ) - مجموعهء منشآت حيدر ايواغلى