اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٣

عريضهء نور على بك به شاهزاده اغورلو احمد

عريضهء نور على بك به شاهزاده اغورلو احمد

عريضهء نور على بك به شاهزاده اغورلو احمد

بعد از رفع عبوديت بر رأى عالم آراى آفتاب لمعان و خاطر عاطر ابر فيضان شهزادهء عالى جناب ايالت اياب ، مكرمت شعار معدلت دثار ، در درج سلطنت و شهريارى ، درى فلك ابهت و كامكارى ، خلف ظل اللهى ، قابل ايالت پادشاهى ، المختص بعناية الملك الوهاب اعلى حضرت ، انهاء مىگرداند ، اين بندهء صادق الأخلاص از جملهء هواخواهانست [ كه ] به غير آن حضرت پناهى [ ندارد « 1 » ] متوقع است كه زودتر متوجه اين جانب گردند ، زيرا چشم انتظار در راهست و هم فرصت عظيم واقع شده چه امراء ديار بكر و غيرهم همگى كمر اطاعت بر ميان جان بسته و بالجمله متفّق شده ، مترصد رسيدن آن حضرتند و مىگويند :

خدايى كافرينش كردهء اوست * ز تن تا جان پديد آوردهء اوست

مراد جمله از عمر و جوانى * وصال اوست و آنگه زندگانى

جهان در نسل تو ملك قديم است * بدست بىخرد عيب عظيم است

چرا گشتى در آن وادى تو پا بست * چنين نقد عراقى بر كف دست

همائى كن برافكن چارهء كار * ولايت را بجغدى چند « 2 » مگذار

همه چيزى ز روى كتخدايى * سكون برتابد الّا پادشايى

جهان آنكس برد كو به شتابد * جهانگيرى توقف برنتابد

چو تو حالى نهادى پاى در پيش * بكنجى هر كسى گيرد سر خويش

طرب كن چون در دولت گشادى * مخور غم چون بروز نيك زادى

( 1 ) - متن : ندارند ( 2 ) - متن : بجغد جند