اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٥١٣

نامهء سلطان محمد فاتح پادشاه عثمانى بجهانشاه در بشارت فتح قسطنطنيه

كفر و اسلام فارق نبودى ، هرگز در جهان حق از باطل مفارق نشدى « لا رَيْبَ فِيهِ « 1 » » كه عنايت يزدانى و حمايت صمدانى معاضد اهل دين و مساعد مؤمنين گشته « قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَ يُخْزِهِمْ وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ « 2 » » ، شاهد صدق اين معنى آمده . چون حضرت مالك الملك جلت عظمته هر بنده را كه بر حل و عقد امور جمهور برايا گماشت و علم نام او بر عالميان برداشت ، مواجب شكر بر موجب « لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ « 3 » » بواجب تقديم بايد داشت خلاصهء اين احوال و مصدوقهء اين مقصود آن است كه چون حق سبحانه و تعالى درين نزديكى طغراى سلطنت موروثى را بر صفحهء ناصيه ايام دولت روز افزون ما در كشيده و تاج اجتبا بتارك ميمون ما سزاوار ديده و از بهر خاتم اولوا الامرى قبضت قدرت همايون ما برگزيده ، ما هو الا من فضل اللّه و رحمته ، اين بنده نيز به زبان لا احصى در شكر نعم مستقصى بودن بر خود اقدم واجبات و اهم مفروضات ديده و بر عادت معروف و ديدن « 4 » مألوفى آباء عظام و اجداد كرام بواهم اللّه فى اعلى المقام با رغبت تمام بهر عدل و داد و غزو و جهاد ، اعلاء لكلمة اللّه رب العباد ، افتاد و روى بر فتح قلاع و استخلاص بقاع نهاد .

فآباؤنا الاعزة قد اسسوا * من المجد ثم البناء لنا

فان لم نسدها لمجهودنا * سينهار و اللّه ذاك البنا

كمر طاعت خالق براى ترفيه خلايق بر ميان جان بسته و جان شيرين بذل اعلاء دين كرده .

( 1 ) - سورة البقرة 2 ( 2 ) - سورة التوبة 14 ( 3 ) - سورة ابراهيم 7 ( 4 ) - چنين است در متن شايد هم : دأب