اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٩

نامه على بك پسر قره عثمان بسلطان مراد خان ثانى

شمرده پيشانى خشوع بر خاك پاك حاشيهء بساط گردون بسطت نهاده بلب ضراعت زمين عبوديت را زحمت تقبيل ميدهد . نياز و افتقار بندهء كمينه بملازمت مسند سيادت و مواظبت عتبهء جلالت و راى احاطت تقرير و بيان و بيرون از حوصلهء تحرير و بنان و بوسيدن تراب بارگاه اعلى كه تمناى جمهور جهانيان است به زودى مهيا باد ، بمنه و لطفه وجوده .

بعده بر رأى جهان‌آراى نواب نامدار و وزراء كامكار معروض مىنمايد كه هر چند بندهء كمتر بن مشتاق را فى ما عبر من الايام و عبر من الاعوام بحقيقت عتبهء معلى و سدهء و الا اتفاق سابقه و واسطهء رابطه نيفتاده است و در زمرهء خدم و حشم آن حضرت شرف وصول و فرصت مشول نيافته اما عالم الخفيات مطلع است كه بسبب استماع انواع اصطناع موفور وصيت اصناف الطاف نامحصور آن حضرت بر موجب آنكه ،

ديده هر چند نبردست از آن طلعت نور * گوش بشنيد و شده عاشق نامت از دور

پيوسته تمناى آن داشته است كه طواف آن كعبهء اكرام را احرام بندد و تقبيل آن عتبهء اقبال را اقدام نمايد و در تقديم شرايط خدمتگارى ، اگر چه محل آن ندارد كه رخصت طلبد ، باز بواسطهء عزم آن بساط قدم انبساط كشيده ميداشت و مىگفت ،

ذره نرسد باوج خورشيد * دربان ز كجا و صدر جمشيد

مع هذا مدتى انديشهء اين تمنا در دل و اين سودا در سر و اين هوس در نفس كامن و ساكن بوده ، سلسلهء شوق را تحريك مىكرد و خيال آن مطلوب روز و شب