اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٤

« بسلطان جهانشاه كه حقيقى تخلص ميكرد و ديوان خود فرستاده بود نوشته شده »

بده ساقيا جام گيتى نماى * كه هستى ربايست و مستى فزاى

به مستى ز هستى رهائيم ده * به مستان عشق آشنائيم ده

بزن مطرب آن نغمهء دلنواز * كه در پردهء دل بود پرده ساز

بشكرانه كز پردهء گفت و گوى * عروسان معنى نمودند روى

ز گلزار فردوس آمد گلى * به نزهتگه بىنوا بلبلى

ز باران جود و سحاب كرم * زلال بقا يافت خاك دژم

ز درياى اسرار فيض جديد * بلب تشنگان سواحل رسيد

سخن كوته از زادهء طبع شاه * كه دانش مآب است و عرفان پناه

همايون كتابى چو درجى ز در * رسيد از گهرهاى تحقيق پر

در و هم غزل درج هم مثنوى * هم اسرار صورى و هم معنوى

شده طالع از مطلع هر غزل * فروغ تباشير صبح ازل

ز مقطع چه گويم كه هر مقطعى * كه فيض ابد را بود منبعى

به صورت پرستان كوى مجاز * ز شاه « حقيقى » نشان داده باز

چو در مثنوى داده داد سخن * نوى يافته رازهاى كهن

در ادراك اسرار ام الكتاب * ز هر مصرعش عقل را فتح باب

زهى دلكش آن نامهء دلگشاى * كه شد جان عطار ازو عطرساى

بود مثنوى ليكن آن مثنوى * كه شد فايض از خاطر مولوى

ز بس گل كه از راز در وى شگفت * همى شايدش گلشن راز گفت

بود پايهء آن سخن بس بلند * كى آنجا رسد وصف ما را كمند

سخن‌هاى شه كز دل پاك خاست * بپاكان كه شاه سخن‌هاى ماست

برين نكته باشد دليلى تمام * كلام الملوك ملوك الكلام

من از وصف گفتار شه قاصرم * بمدحش چسان ره برد خاطرم