اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣١

« خواجه تاج الدين سلمانى از فضلاء بسلطان نصير الدين خليل نوشته »

معترف و از مشرب عفو و اغماض مغترف و لم يكن الاثم لما ظهر العفو و در كلام مجيد ملك حميد تعالى شأنه و تقدس سبحانه « وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ « 1 » » اشارت بر بشارت دارد . بعد ازين جرأت ، بدين قطعه مرتجلا خود را مذكور خاطر فياض بندگان درگاه گردون اشتباه مىگرداند و مىگويد :

جهان پناها ! دايم سرور فتح تو را * سروش فاتحه مىخواند از سر اخلاص

بروز رزم تو بهرام چابك جلاد * بگار بزم تو ناهيد نازك رقاص

هلال حلقه بگوشى است نعل رخش ترا * خلاف نكتهء القاص لا يحب القاص

جهان چو بحر و مرادات ملك و دولت تو * بسان گوهر و تأييد ايزدى غواص

تنم ز تاب بليت شها گداخته شد * چنان كه ز آتش سوزان شود مذاب رصاص

غريب و عاجز و بيچاره و پريشانم * فتاده خوار بنظارهء عوام و خواص

اگر چه دفتر فضلم ، مبترم مگذار * درين شكنجه كه جلدم همى كشد بقصاص

ز زور پنجه و تكليف و ابتلايم نيست * بجز عنايت شاه جهان طريق مناص

( 1 ) - سورهء آل عمران 129 .