اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١١
« نشان پادشاه فردوس آرامگاه سلطان حسين ميرزا در منع ريش‌تراشى »
و صفا مغرور بوده‌اند بمقتضاى دلالت عليكم بحسن الخط در خط شوند و گوش و گردن ايشان كه از زيور درر اللحية حلية عاطل و عارى باشند و همه را از گوشمال يوم « تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ « 1 » » متأثر و منزجر گردانند . تا سيه روى شود هر كه در او غش باشد .
و زمرهء قلندران بىسر و پايان كه يكبارگى به چهار ضرب بدعت خود را از لباس محاسن مجرد كرده‌اند و مدة العمر چون ساير اوباش از طريق تراش ، استره‌سان سر بر سنگ بطالت داشته ، همه را گلبانگ سياست زده ، بهر وجه كه برآيد ، زجر و تأديب نمايد تا سر بر خط فرمان نهاده سركشى نكنند . جماعت سرتراشان و آئينه داران به حكم « لا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِي وَ لا بِرَأْسِي » « 2 » دست كوتاه داشته ، نوعى نمايند كه قصور تراشيدن موى ريش بدرازى نكشد و يكسر موازين محدث ناخوش مشوش در ديدهء هيچ آفريده در نيايد « 3 »
( 1 ) - سورة المؤمنون 106 ( 2 ) - سورة طه 95 ( 3 ) منشآت حيدر ايواوغلى