اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١١

سواد مكتوبى كه يكى از سلاطين هند بسلطان ابو سعيد گوركان نوشته

بلمعان تيغ آفتاب اشراق محصل و مقدر گردد .

توجه وفد النصر و الفتح حيث ما * توجه من عون الاله لواءه

و كل مكان مس حافر خيله * تخلص من ايدى الفناء فناءه

نظم

عبيرى بياميخت مشاطهء فتح * عروس ظفر را ز گرد سپاهت

بهر سو كه روى آورى چشم دولت * بمژگان بروبد همه خاك راهت

و سطح اقاليم جهان ساحت بستان قدر آن صاحبقران آيد و اصناف مختلفهء نوع انسان انوار و ازهار متلونهء چمن آن نمايد .

اى ملك ترا عرصهء عالم سر كوئى * و ز ملك تو تا ملك سليمان سر موئى

و هر چند محقق است كه مبادى بوادى ثناى آن حضرت بىانتهاست و سرحد عدّو احصاء آن بيرون تخطى اقدام كياست و نهى به گوش هوش اقلام از ملهمان عالم قدس خطاب « لَمْ تَكُونُوا بالِغِيهِ إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ « 1 » » متواصل و ارومهء عبارت و جرثومهء كنايت و استعارت در مناهل فكر و مراحل حروف نازل و قبايل شمايل و حلايل فضايل آن پادشاه ممالك قلوب افاضل از منازل تعقل و ادراك راجل

امتد نحو النجم راحة قاصاه ( ؟ ) * و اين الثريا من يد المتناول

اما قلم سودائى مزاج را باعثهء كمال كه مايتم به النوع است مقتضى شروع درين مقال آمد . واضح و روشن است كه اجل وصول رتبت قضيه آن است كه ذوق شربت شكر و آزادى از كاسهء زمان به قوت ذايقهء انسان رساند بنابراين كمر خدمت بر ميان جان بسته خود را از شكر شكر و ثناى آن فلك جناب باكتساب كمال انتساب داد و بسبب كثرت شوق تذكار از صوب ايجاز و اختصار در سمت اسهاب و اطناب افتاد .

چه سلوك طريق اطناب نزد اولوا البلاغة و الالباب در بعضى محال اولى و احرى است .

( 1 ) - سورة النحل 7