اسناد ومكاتبات تاريخى ايرانى ( از تيمور تا شاه اسماعيل ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٧

سواد مكتوبى كه يكى از سلاطين هند بسلطان ابو سعيد گوركان نوشته

سواد مكتوبى كه يكى از سلاطين هند بسلطان ابو سعيد گوركان نوشته

سواد مكتوبى كه يكى از سلاطين هند بسلطان ابو سعيد گوركان نوشته

يا من اعاد رميم الملك منشورا * و ضم بالعدل امرا كان منشورا

لازال قاليك بالمنشار منشورا * و صدر اوليك للزاد منشورا ( ؟ )

بر ذمت اولاد آدم و همت افراد اهل عالم چون فرض عين و اداى دين بىريب و مين واجب و لازم است كه مقتضاى فحواى

افادتكم النعماء منى ثلاثة * يدى و لسانى و الضمير المحجبا

گوش و برو دوش و صدر عروس بيان منصهء لسان را بجواهر زواهر حمد بىحد و نوادر عواطر شكر بىمر مزين و معطر دارند و اغصان اركان ابدان از ثمار و ازهار ستايش سما آرايش بطرزى مثمر و مزهر گردانند كه نمودار كواكب ثواقب بستان آسمان نمايد و لگن جنان بانوار شمع سپاس بىقياس چنان روشن سازند كه از اقتباس انعكاس آن نوادى و بوادى ناسوت و مناظر و مخاطر ملكوت منور آيد

شكر منعم واجب آيد بر خرد * ورنه بگشايد در خشم ابد

غفلت از نعمت بود ، ذكر انتباه * صيد نعمت كن بدام شكر شاه

كه درين ظلام جور و عدوان و زمان غمام غموم و احزان چنان آفتاب جهانبانى از مشرق عنايت الهى طالع است كه عرصهء دلهاى بنىنوع انسان چون مرآت خاطر فيض مظاهر عرفان روشن و تابان است و از تعرض زنگ هموم مطلقا در امان و خطور مأمول ببال اهل جهان و ظهور توفيق حصول آن توأمان