ايران در جنگ بزرگ 1914 - 1918 ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٦

[ اشعارى از اديب پيشاورى ]

مخسب و ميارام تا مرد را * بياموزى آئين ناورد را

بباريد چون ابر اندر بهار * برافراخته كاخ دشمن شرار

چو فرمان شه مرد جنگى شنيد * دل مرد جنگى ز جا بردميد

زمين را ببوسيد در پيش شاه * همانگه برون رفت از بارگاه

برون رفت و كار سپه ساز كرد * در مرگ بر بدكنش باز كرد

سپاهى كه همواره پيروز باد * بهنگام كوشش جهانسوز باد

سپه را چو بر خويشتن گرد كرد * فزونتر ز اختر بر اين گرد گرد

بيامد دمان تا بايوان شاه * كه تا بشنود باز فرمان شاه

بنزديك اورنگ آمد دلير * بر اورنگ بنشست ارغنده شير

سخنگو گشادش زبان در سپاس * ثنا گفت شه را فزون از قياس

كه شاها سپهرت پرستار باد * ترا بخت همواره بيدار باد

به روى تو چشم جهان باد باز * ز ديدار تو مگسلادش نياز

بسى سال بايد كه گردنده چرخ * زمين‌ها دهد از چنين شاه برخ

همان تو دير آورد روزگار * بديرى پذيرد زمين چون تو بار

فرازد از آن سوى عيوق سر * چو گيرد ز مى چون تو اختر ببر

ترا پاك يزدان بدان آفريد * كه گيتى بشوئى ز ديو پليد

بميدان درون گر بديدى سوار * چه تو خيره ماندى يل اسفنديار

به دو ديده مهر شه باز كرد * زبان با گهر سفتن انباز كرد

بفرمان چنين گفت سرجيك را * كه ياد آورش صرب و بلجيك را

پراكنده كن هرچه‌اش لشگر است * فروگير جائى كش آبشخور است

برانگيز هرچند دريا بود * غبارش ز بن تا كه صحرا شود

بشه گفت سالار كايدون كنم * كه مغز از سر خصم بيرون كنم

پرستار تو چون بجنبد ز جاى * كه بندد ابر ديو پوينده پاى

چو كو بد بفرتو چاكر دهل * شود پاى بدخواه ستوار شل

دهد بهمن و هرمزم ياورى * باقبال شه اندرين داورى

بگيرم چو چنبر بپيرامنش * برارم ز سر اندر اهريمنش

گدازمش چون موم گر آهن است * بدرمش بر تن و گر جوشن است

چه ديوار اسكندر از گرد خويش * كند باره سخت اين تيره كيش

ببخت تو از بن براندازمش * ابر خاك تيره نگون سازمش

بفر تو كز چرخ والاتر است * بدرم سپاهش و گر اختر است

سپاهش فزون‌تر ز استاره‌گير * دژم روى و بدخوى و پتياره‌گير

چو من تاختن آورم در نبرد * ستاره شده محو بينى چو گرد

چنان بفشرم از نهيبش گلو * كه چشمش شود چون دو پر خون سبو

چه در چشم دشمن چه در چشم دوست * بلند است هركو دليريش خوست

كه آزادمردى بمال اندر است * بجز جنگ كانجا دهش با سراست

بدستورى قيصر تاجدار * ز ايوان برون رفت سالار يار

نيوشيد فرمان شه بىدرنگ * بفرمان شه سوى ميدان جنگ

چو آمد ز ايوان شه سوى راه * همى داشت فرمان و آئين نگاه

بزد بانگ بر لشكر شيردل * كه تازيد بر قوم پيمان‌گسل

خروشيد چون من خروشم همه * بكوشيد چون من بكوشم همه

شما ويژه‌پروردگان شهيد * زنيد و كشيد و دميد و دهيد

شما ژرمنىزاده آزاده‌ايد * كه بر مهر شه از شكم زاده‌ايد

همه يك‌دل و يك نهاد آمديد * چو خورشيد روشن‌نژاد آمديد

برآريد سر از كمنگه همه * بتازيد بر دشمن شه همه