ايران در جنگ بزرگ 1914 - 1918 ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٥

[ اشعارى از اديب پيشاورى ]

زمين پر فروغ و هوا پر طرب * لب صبح خنديده در نيمه شب

به من گفت اين خرمى بهر چيست * چرا شهر برلن بدين خرمى است

بدين شادمانى ز بهر چه‌اند * بدين كامرانى ز مهر كه‌اند

به دو گفتم اى ساده‌دل چون رخت * طبر زد سئوالت شكر پاسخت

فراتر بيا تا چو گل بويمت * فراده به من گوش تا گويمت

شنيدم يكى مرد آشفته مغز * كه ديوش بيفكند در گو بلغز

بشاهى برآورده بدنام خويش * شمار سپاهش نه كم بد نه بيش

بمغز اندرش خايه بنهاد ديو * تبر كيد و شد رسته‌تر فندو ريو

نگه داشت خود را زمانى دراز * چه سودت دهد از قضا احتراز

فريبنده ديوى چو زيبنده ماه * نمودار گشت و فكندش بچاه

فريبنده دستور و گفتار زن * شدندش بمغز اندرون راه زن

مكيدش همه هوش و دانش نه خون * كنه‌وار زن با لب پر فسون

دلاويز گفتش چه طوطى سخن * چو سبزك بكندش نشيمن ز بن

چو بدبخت را روز بد گشت جفت * پى سود سرمايه هم داد مفت

ز پيشانيش بر عطارد نوشت * كه سوزنده بادت همه باغ و كشت

بگو پشت دستت بدندان بخاى * كه لغزيدت از جا در انديشه پاى

چو بشنيد قيصر چنان برفروخت * كه گيتى از آن تف همى خواست سوخت

ز غيرت چنان گرم شد مغز شاه * كه دريا ز شه گشت زنهار خواه

چنانش برافروخت زان خشم چشم * كه بهرام لرزيد از آن تند خشم

چو بر زد بانديشه شه چند دم * برو چون كمان گوشه بگرفته خم

در آئينه چين بيفتاد چين * شكيبا دلش گشت اندوهگين

پس آنگه براورد ز انديشه سر * بگسترد بر زال سيمرغ پر

ز نادانى مرد پرخاش ساز * بخنديد قيصر زمانى دراز

فروزان شد از خنده‌اش بارگاه * ز ميغ اندر آمد درخشنده ماه

بدل گفت شه اى نفرهخته مرد * ببينى كنون دستبرد نبرد

چو نگرفتى از روز بگذشته پند * ببينى شب تار و زنجير و بند

شگفتى است هنجار گيتى همه * كه بر گرگ تازد بره از رمه

همه بندگان پيش قيصر بپاى * بچنگال شاهين و فرهماى

يكى بنده‌اى را بفرمود شاه * كه رو رو بياراى ساز سپاه

سليح يلى بر تنت راست كن * ز من هرچه ميبايدت خواست كن

بيا راى بر خويش ساز نبرد * برانگيز از مرد بدخواه گرد

همه كاخ و كالايشان را بسوز * بپيكان و زوبين جگرها بدوز

به سختى بده آنچنان مالشش * كه ايدون بگوشم رسد نالشش

خزينه تهى كن ز آكنده كنج * بنه پاى گنج‌آكنان در شكنج

ببر بر ستمكاره آئين باج * كه ديگر نيارد گرفتن خراج

بدست اندرون آر دستور و ساو * بپرداز دشت از خروش چكاو

ز زرينه دينار و سيمين درم * بمگذار در كشورش بيش و كم

سطبلش تهى كن ز هر خنگ و بور * نه استر رها كن در آن نه ستور

دليرى كن و دست دشمن بپيچ * هراسنده دشمن نيرزند هيچ

فرو آرش آنجا كه جز بافسوس * نيايد به گوش اندرش بانگ كوس

ز هر سو فرو گير بر مرد راه * كه كشتى نراند در آب سياه

جدا كن ز بالا و زيرش مژه * بيفكن به آب اندرش انگژه