نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨

باب سيوم در ذكر ايمان آباء رسول از عبد اللّه تا به آدم عليهم الصلاة و السلام

پس عبد المطلب آن امين را بخواند كه قداح مىزد . جمله به او داد و گفت :

به آهستگى بزن تعجيل مكن . و او عبد اللّه را از جملهء فرزندان دوست‌تر مىداشت ، نميدانست كه قرعهء عبد اللّه بيرون آيد . چون قداح در دست امين بود عبد المطلب مىگفت :

شعر

يا رب بح ولدى من قدحى * انا اخاف ان يكون قدحى

ان كان عبد اللّه نذرا لذبح * ارضيت ربى فيه عند المنح

لان ربى غاية للمدح

پس قرعه بزد ، قرعهء عبد اللّه بيرون آمد . عبد المطلب او را بگرفت و كارد در دست داشت و اين رجز مىگفت :

شعر

عاهدت ربى و انا موف نذره * و اللّه لا يقدر شيئا قدره

هذا بنى قد اريد نحره * فان يؤخره فاقبل عذره

و اصرف الموسا به و حذره

پس او را بياورد بدان موضع كه قريش قربان كردندى ، ابو طالب برجست و او برادر عبد اللّه ، هم مادر و هم پدر ، دست عبد المطلب بگرفت و ابو طالب در آن حال اين رجز مىگفت :

شعر

كلا و رب البيت ذى الانصاب * و رب ما اصصن ( ؟ ) من ركاب

كل قريب الدار او مشاب * يزرن بيت اللّه ذى الحجاب

ما ذبح عبد اللّه بالتلعاب [ 578 پ ] * من بين رهط عصمة الشباب

اغر بين البيض من كلاب * و بين مخزوم ذوى الاحباب

اهل الجياد القب و القتاب * يا شيب ان الذبح ذو عقاب

ان لنا ان جرت فى الخطاب * احوال صدق كاسود الغاب

ان يسلموه الدهر للعذاب