نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٥

باب بيست و نهم در ذكر حكايت ابو موسى اشعرى و مغيرة بن شعبه با عمر

و جاى ديگر مىفرمايد :

[ « لَوْ هَدانَا ] اللَّهُ لَهَدَيْناكُمْ سَواءٌ عَلَيْنا أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا ما لَنا مِنْ مَحِيصٍ » .

پس چون بلب دوزخ رسيد . . . بدان خاك كه باد مىبرد از اجسام و خوش كه خداى تعالى خاك گردانيده باشد [ كه ، « يا لَيْتَنِي كُنْتُ ] تُراباً « كاشكى من آن خاك بودمى .

و جابر بن عبد اللّه الانصارى گويد اين ابيات در معنى مخالفت با على ( ع )

شعر :

يا وصى النبى و الخلف البر * علينا لخاتم المرسلينا

ان قوما رأوا خلافك رشدا * فهم المبطلون و الملحدونا

قد رأينا النبى فى يوم فم * عرف الناس حقك المستبينا

لست ابغى سواك يا صاحب الحوض * اماما و لا بدينك دينا

روايت كند ابو الحسن احمد بن عبد اللّه بن محمد البكرى گفت : خبر دادند مرا بدين حديث خلقى بسيار ، و بعضى در روايت بر بعضى زيادت كردند ، و قومى مختصر بگفتند كه : چون آن اعرابى نزد رسول آمد در آن وقت كه در وادى غماغم بر سر آب ايشان اژدها پديد آمده بود ، و كس را زهره نبود كه نزد چشمهء آب رود از بيم اژدها ، و خلقى بسيار در آن وادى بودند و بيشتر هلاك شدند با مواشى از تشنگى . و اين قصه دراز است و ما چند كلمه اينجا ياد كنيم كه لايق است بدان حال كه از پيش بگفتيم كه : چون وقايع سخت حادث شدى على را فرا پيش انداختندى ، و جماعتى كه برو حسد بردندى ايشان را اين معنى عظيم موافق طبع بودى ، گفتندى : اگر هلاك شود در حرب ، شفاء نفس ما باشد ، و اگر ظفر يابد دفع بلا از ما كرده باشد . و آن اعرابى به شكايت نزد رسول آمده تا رسول صلى اللّه عليه و آله كسى فرستد كه آن شر از ايشان دفع كند .

مع القصه ، چون اعرابى حال معلوم رسول كرد ، رسول صلى اللّه عليه و آله