نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٩

اما خبر امير المؤمنين و عباس عليهما السلام

بدان كه در حال انصاف به هيچ طريق ايشان درست نتواند كرد كه « لا نورث . . . » حديث است از رسول صلى اللّه عليه و آله و اگر وقاحت و بىشرمى كار فرمايند جواب‌شان سكوت باشد [ و سخن ] با ايشان گفتن حرام بود .

بدان كه بخارى در دو موضع ذكر آن مىكند كه حمزه با جماعتى از [ صحابه به شرب خمر مشغول ] بودند پيش از آن كه آيهء تحريم آيد . چون مست شد حمزه اشترى از آن على بكشت على به شكايت [ نزد رسول ] رفت صلى اللّه عليه و آله .

رسول بيامد تا آخر قصه . چنان كه در صحيح ياد كرده است

روايت كند محمد بن ابى رافع بن محمد بن نصر و حميد بن ريحويه ، از على بن عاصم و نضر بن شميل روايت كند از عوف بن ابى القموص كه گفت :

ابو بكر خمر خورده پيش از آنكه آيهء تحريم آمد چون مست شد بر قتلى بدر از مشركان نوحه مىكرد و مىگريست و اين بيت‌ها مىخواند :

شعر :

هنيئا بالسلامة ام بكر * و هل لك بعد رهطك من سلام

ذرينى اصطبح للموت كاسا * فان الموت نقب عن هشام

فود بنى المغيرة لو فدوه * بالف مذحج و بالف رام

و كاين بالطوى طوى بدر * من الشيزى يكلل بالسنام

الا من مبلغ الرحمن عنى * بانى تارك شهر الصيام

تحدثنا ابن كبشة ان سنحيا * و كيف حياة اصداء و هام

أ تقتلني اذا ما كنت حيا * و يحيينى اذا ما رمت عظام

اذا ما الراس فارق منكباه * فقد شبع الانيس من الطعام

روايت كرده‌اند كه قومى از عرب مدتى شعرى ثمانيه را مىپرستيدند و اول كسى كه سجدهء شعرى يمانيه كرد ابو كبشه بود و از بهر اين مشركان رسول