نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٠

باب بيست و ششم در ذكر قصهء امير المؤمنين و خالد بن الوليد و قطب آسيا كه در گردن وى كرده بود

پس امير المؤمنين عليه السلام گفت : خداى عز و جل به فضل و كرم خويش اين جمعيت شما پراكنده كند و داد و حق من از شما بستاند و بد قومى هستيد شما .

پس عمار ياسر تمثيل زد بدين دو بيت و گفت :

يحاول سرحان مساواة ضيغم * تقضقضه « 1 » اذ رام ذاك و هشما .

فأومى له من رام ما لا يناله * الى رأسه بالكف منه فحطما « 2 » .

ابو بكر گفت : يا عمار ، ضيغم كيست ؟ [ عمار گفت : ] يعنى صاحب ما .

امير المؤمنين . ابو بكر گفت : دعوى كردى نه چنين است اى پسر سميه . عمار گفت : به خدا كه دعوى به دروغ نكردم و نكنم صاحب ما ضيغم است و صاحب شما سرحان عقر . ضيغم ، شير درنده باشد و سرحان عقر ، گرگ ترسنده بىحميت .

( 1 ) - كذا فى الاصل و شايد چنين باشد : بتقضيضه ( 2 ) - در اصل : محطما