نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٨

باب بيست و دوم در ذكر حجت گرفتن امير المؤمنين ( ع ) بر ابو بكر به چهل و سه خصلت

انديشه كنم در كار خويش ، و آنچه از تو شنيدم .

امير المؤمنين گفت : ترا مهلت است .

ابو بكر بازگرديد و آن روز تا شب انديشه مىكرد هيچ كس را به خود راه نداد و عمر تردد مىكرد در طلب او كه شنيده بود كه او را با على خلوت است . شب بخسبيد . رسول صلى اللّه عليه و آله در خواب ديد كه ( در مجلس خود نشسته بود . ابو بكر برخاست تا سلام كند . رسول صلى اللّه عليه و آله ) روى بگردانيد

ابو بكر گفت : يا رسول اللّه ، چيزى فرمودى كه من آن نكردم ؟

رسول صلى اللّه عليه و آله گفت : رد سلام بر تو كنم و تو معادات ولى خدا و رسول كردى ، حق را رد كن به اهل حق .

ابو بكر گفت : پرسيدم كه اهل او كيست ؟

گفت : آن كه او با تو عتاب كرد در حال امامت ، و او على است .

ابو بكر گفت : با او رد كردم به فرمان تو .

پس چون روز شد ابو بكر بگريست و به امير المؤمنين [ آمد و ] گفت ، ( دست بده ) تا بر تو بيعت كنم و بيعت كرد ، و حق به دو تسليم كرد و گفت به مسجد رسول حاضر شو تا من خبر دهم خلق را از آنچه ديدم در خواب ، و آنچه ميان من و تو رفت ، و خود را از اين كار بيرون آرم او امارت به تو تسليم كنم .

امير المؤمنين عليه السلام گفت : شايد .

ابو بكر از پيش امير المؤمنين بيرون آمد ، لون متغير كرده ، عمر را ديد كه طالب وى بود ؛ گفت چه بوده است ترا اى خليفهء رسول ؟

ابو بكر قصه ، من اوله الى آخره از مناظره و خواب ، جمله با عمر بازگفت .

عمر گفت : سوگند مىدهم ترا اى خليفهء رسول به خداى كه به سحر بنى هاشم غره نشوى كه اين نه اول سحر ايشان است . و با او مىگفت و الحاح مىكرد