نزهة الكرام و بستان العوام ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧

باب بيست و دوم در ذكر حجت گرفتن امير المؤمنين ( ع ) بر ابو بكر به چهل و سه خصلت

گفت سوگند مىدهم ، تو بودى كه پاى بر كتف رسول صلى اللّه عليه و آله نهادى و بتان را از بام كعبه بيفگندى و بشكستى تا اگر خواستى كه به افق آسمان رسى توانستى ، يا من ؟

ابو بكر گفت : تو .

گفت سوگند مىدهم ، تو بودى كه رسول صلى اللّه عليه و آله به تو گفت ، تو صاحب لواء منى در دنيا و در آخرت ، يا من ؟

ابو بكر گفت : به تو

گفت : سوگند مىدهم ، تو بودى كه رسول صلى اللّه عليه و آله دستورى داد كه در تو در مسجد باشد چون درها برمىگرفت ، يا من ؟

ابو بكر گفت : تو .

گفت : سوگند مىدهم ، تو بودى كه صدقه دادى چون با رسول صلى اللّه عليه و آله سخن خواستى گفت پس سخن گفتى يا من ، تا خدا عتاب كرد با قوم :

أ أشفقتم أن تقدموا بين يدى نجويكم صدقات ، « 1 »

ابو بكر گفت : تو

گفت : سوگند مىدهم ، رسول صلى اللّه عليه و آله در حق تو به فاطمه - گفت ، ترا به كسى دادم كه اول ايمان آورد پيش از خلق و در اسلام راجح است ، [ گ 630 ر ] يا من ؟

ابو بكر گفت : در حق تو گفت .

امير المؤمنين عليه السلام ، پياپى مناقب خود بر مىشمرد كه در ابو بكر و در ديگران نبود ، و ابو بكر مىگفت : به اين و امثال اين مستحق امامت و قيام به امور امت محمد باشند .

امير المؤمنين گفت : چه چيز ترا غره كرد از خدا و رسول و دين ، و تو از اين‌ها كه من برشمردم خالى باشى .

ابو بكر بگريست ، گفت : راست گفتى يا ابا الحسن ، مرا امروز مهلت ده تا

( 1 ) - م : يا من ؟