مناقب مرتضوى ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٢

منقبت :

خاطرش درياى عرفان بوده است * پاى تا سر قالبش جان بوده است

سينه‌اش گنجينهء اسرار حقّ * سربه‌سر آيينهء ديدار حقّ

يار غار احمد مختار اوست * ثانى اثنين اذ هما فى الغار اوست

حقّ تعالى هركه را گويد ثنا * كى برآيد وصف او از دست ما

دوستى مرتضى را اين صفت * نيست اى نادان ندارى معرفت

گه به كس دشمن شوى از جهل خويش * دشمنى خلق دانى دين و كيش

سبّ اصحاب محمّد روز و شب * پيشهء خود سازى از بغض و غضب

چون روا دارى به خود اين ظلم را * حاش للّه نيست راضى مرتضى

مهر حيدر را چنين آمد صفت * كه كند در جانت منزل معرفت

گر به جانت مهر حيدر جا كند * قدر تو از نُه فلك بالا كند

حقّ تعالى بهر اينت آفريد * تا بگويى روز و شب لعن يزيد

گاه گويى گر روا يابم كشم * زآنكه بس در كشتن او سرخوشم

چون يزيد ثانى آمد نفس تو * گر كشى او را بسى باشد نكو

دشمن حقّ نفست آمد از ازل * من همى گويم ز گفتِ لم يزل

زشت باشد دشمن حقّ از يزيد * گر كشى زيبا شوى چون بايزيد

گر تو هستى مرتضى را دوستدار * دشمن حقّ را بكن قتل اختيار

گاه عثمان را بگويى ناسزا * مرتضى كى دارد اين مذهب روا

گر بپرسم از تو هرگز ديده‌اى * يا ز كس در عمر خود بشنيده‌اى

كه به عالم يك مسلمان بنگرى * دخترى خود را دهد با كافرى !

باليقين گويى كه زين‌سان چون شود * در چنين امرى هزاران خون شود

پس تو خود انصاف ده اى يار من ! * دل مكن آزرده از گفتار من

شاه دين دختر به كافر چون دهد * كى خلاف شرع در خاطر نهد !

آنكه او عثمان عفّان آمده * مقبل درگاه سبحان آمده

جامع قرآنست ذات پاك او * مدرك راز نهان ادراك او

از جبينش موج‌زن درياى حلم * ابر جود و كان خلق و بحر علم

وصف او بيرون بوَد از فهم ما * عزّ او كى گنجد اندر وهم ما

بهتر از عثمان عمر را مىشناس * كز وجودش يافت دين محكم اساس

او چو تاج سرورى بر سر نهاد * يك هزار و شصت و شش منبر نهاد