مناقب مرتضوى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٩

منقبت :

گفت : « يارب ، مرا نشانى ده » * گفت : « دادم تو را يد بيضا »

بود با جمله انبيا در سير * گشت با ذات مصطفى پيدا

در شريعت درِ مدينهء علم * در حقيقت امام هر دو سرا

لطف او بود همدمِ مريم * گشت عيسى از آن سبب پيدا

سرّ او ديد سرور كوْنين * در شب قرب در مقام « دنى »

از على مىشنيد نطقِ على * به على جز على نبود آنجا

او علىست و اين عمّ رسول * اوست والى و شوهرِ زهرا

رهروان طالبند و او مطلوب * عارفان صامتند و او گويا

خلقْ جهّال و او بوَد عالم * غيرْ نادان و او بوَد دانا

علم جاويد شد برش روشن * كرد تحقيق رمز « ما اوحى »

اوست مقصود كلّ موجودات * اوست واقف ز گنجهاى خدا

ذرّه‌اى نيست به مشيت او * از ثرى تا كه فوق تحت سرا

قاصر 9262224 خ 0 21 خ علم واحديّت اوست * كرده او قصر دين و شرع بنا

اوّل و آخر او بوَد در دين * ظاهر و باطن او بوَد به خدا

تا ندانى تو سرّ اين معنى * نرسى در ولايت و الا

گر تولّا كنى به حيدر كن * تا برندت به جنّت المأوى

روح اعظم به گرد مرقدِ او * دايما در طواف و ذكر و دعا

گفت احمد خود از سرِ تحقيق : * « بوتراب است شاهِ هر دو سرا »

گر شود روشنت كه والى اوست * با من اى خواجه كم كنى غوغا

مؤمنان جمله رو به او دارند * كه امير است و هادىِ و الا

ما همه ذره‌ايم او خورشيد * ما همه قطره‌ايم او دريا

ما همه مرده‌ايم و او زنده * ما همه پستىايم و او اعلى

ما همه غافليم و او آگاه * ما همه فانىايم و او به بقا

شمس دين چون‌كه صادقى در عشق * جان فدا كن براى مولانا

تا شود جانْتْ و اصل جانان * تا رسد قطره‌اى سوى دريا

بندهء خاندان به جان مىباش * گر بخواهى رسى به تحت لوا