مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٢

در مدح حضرت امير المؤمنين على ( ع )

من غلامِ موجِ آن درياى نور * كه چنين گوهر بر آرد در ظهور

عرضه كن بر من شهادت را كه من * مر ترا ديدم سرافراز زَمن

قُرب پنجه كس ز خويش و قومِ او * عاشقانه سوى دين كردند رُو

او به تيغ حِلْم چندين حَلْق را * وا خريد از تيغ چندين خَلْق را

تيغِ حلم از تيغِ آهن تيزتر * بل ز صد لشكر ظَفَر انگيزتر « 3 »

تا صورت پيوند جهان بود على بود * تا نقش زمين بود و زمان بود على بود

شاهى كه ولى بود و وصى بود على بود * سلطان سخا و كرم و جود على بود

هم آدم و هم شيث و هم ادريس و هم ايّوب * هم يوسف و هم يونس و هم هود على بود

عيسى به وجود آمد و در حال سخن گفت * آن نطق و فصاحت كه در او بود على بود

مسجود ملائك كه شد آدم ز على شد * در قبلهء محمّد ( ص ) بُد و مقصود على بود

از لَحْمُكَ لَحْمى بشنو كه تا كه بيابى * كان يار كه او نفس نبى بود على بود

آن شاه سرافراز كه اندر شب معراج * با احمد ( ص ) مختار يكى بود على بود

محمود نبودند كسانى كه نديدند * كاندر ره دين احمد و محمود ( ص ) على بود

آن معنى قرآن كه خدا در همه آيات * كردش صفت عصمت و بستود على بود

اين كفر نباشد سخن كفر نه اينست * تا هست على باشد و تا بود على بود

آن قلعه گشايى كه در از قلعهء خيبر * بركند به يك حمله و بگشود على بود

آن گُردِ سرافرار كه اندر ره اسلام * تا كار نشد راست نياسود على بود

آن شير دلاور كه براى طمع نفس * بر خوان جهان پنجه نيالود على بود

سرّ دو جهان جمله ز پيدا و ز پنهان * شمس الحق تبريز چو بنمود على بود « 4 »

همچنين مولوى اشعار زير را در منقبت مولا به نام مراد و مرشد خود شمس تبريزى سروده تا ارادت خود را به آن دو بزرگ نشان دهد .

( 3 ) . مثنوى ، دفتر اوّل ، صص 175 - 187 . ( 4 ) . شعر فارسى ، صص 12 - 13 .