مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤١

تيغ حلم

بادِ خشم و بادِ شهوت بادِ آز * برد او را كه نبود اهل نماز

كوهم و هستىّ من بنيادِ اوست * ور شوم چون كاه بادم بادِ اوست

جز به باد او نجنبد مَيْلِ من * نيست جز عشق احد سر خَيْلِ من

خشم بر شاهان شه و ما را غلام * خشمِ را هم بسته‌ام زير لگام

تيغ حلمم گردن خشمم ز دست * خشمِ حق بر من چو رحمت آمدست

غرقِ نورم گر چه سقفم شد خراب * روضه گشتم گر چه هستم بو تُراب

چون در آمد در ميان غير خدا * تيغ را اندر ميان كردن سزا

تا أَحَب للّه آيد نامِ من * تا كه أبْغَضْ للّه آيد كامِ من

تا كه أَعْطا للّه آيد جودِ من * تا كه أَمْسَكْ للّه آيد بودِ من

بخلِ من للّه عطا للّه و بس * جمله للّه ام نِيَم من آنِ كس

و آنچ للّه مىكنم تقليد نيست * نيست تخييل و گمان جز ديد نيست

ز اجتهاد و از تحرّى رَسته‌ام * آستين بر دامن حق بسته‌ام

گر همى پرّم همى بينم مَطار * ور همى گردم همى بينم مَدار

ور كشم بارى بدانم تا كجا * ماهم و خورشيد پيشم پيشوا

بيش ازين با خلق گفتن روى نيست * بحر را گنجايى اندر جوى نيست

گفت امير المؤمنين با آن جوان * كه به هنگام نبرد اى پهلوان

چون خُدو انداختى در روىِ من * نفس جنبيد و تَبَه شد خوى من

نيم بَهْر حق شد و نيمى هوا * شِرْكت اندر كارِ حق نبود روا

تو نگاريدهء كف مَوْليستى * آنِ حقّى كردهء من نيستى

نقشِ حق را هم به امر حق شكن * بر زجاجهء دوست سنگ دوست زن

گبر اين بشْنيد و نورى شد پديد * در دل او تا كه زُنّارى بُريد

گفت من تخم جفا مىكاشتم * من ترا نوعى دگر پنداشتم

تو ترازوى احَد خو بوده‌اى * بل زبانهء هر ترازو بوده‌اى

تو تبار و اصل و خويشم بوده‌اى * تو فروغ شمعِ كيشم بوده‌اى

من غلام آن چراغ چشم جُو * كه چراغت روشنى پذْرفت ازو