مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٤٠

جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت

بازگو دانم كه اين اسرارِ هُوست * ز آنك بى شمشير كشتن كارِ اوست

صانع بى آلت و بى جارحه * واهب اين هديه‌هاى رابحه

صد هزاران مىچشاند هوش را * كه خبر نبود دو چشم و گوش را

بازگو اى بازِ عرش خوش شكار * تا چه ديدى اين زمان از كردگار

چشمِ تو ادراكِ غيب آموخته * چشم‌هاى حاضران بر دوخته

راز بگشا اى على مرتضى * اى پس سُوء القضا حُسْن القضا

يا تو واگو آنچه عقلت يافتست * يا بگويم آنچ بر من تافتست

از تو بر من تافت پنهان چون كنى * بى زبان چون ماه پرتو مىزنى

ليك اگر در گفت آيد قرصِ ماه * شبروان را زودتر آرد به راه

از غلط ايمن شوند و از ذهول * بانگ مه غالب شود بر بانگِ غول

ماه بى گفتن چو باشد رَهْنما * چون بگويد شد ضيا اندر ضيا

چون تو بابى آن مدينهء علم را * چون شعاعى آفتاب حلم را

باز باش اى باب بر جوياى آب * تا رسد از تو قُشور اندر لُباب

باز باش اى بابِ رحمت تا ابد * بارگاه ماله كفؤا أحد

باز گو اى بازِ پرّ افروخته * با شه و با ساعدش آموخته

بازگو اى بازِ عنقاگير شاه * اى سپاهِ اشْكن به خود نى با سپاه

امّت وحدى يكى و صد هزار * باز گو اى بنده بازت را شكار

در محلّ قهر اين رحمت ز چيست * اژدها را دست دادن راهِ كيست

جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت

جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت

گفت من تيغ از پى حق مىزنم * بندهء حقّم نه مأمور تنم

شيرِ حقّم نيستم شيرِ هوا * فعلِ من بر دينِ من باشد گوا

مَا رَمَيْتَ إذ رميتم در حِراب * من چو تيغم و آن زننده آفتاب

رختِ خود را من ز رَه برداشتم * غيرِ حق را من عدم انگاشتم

من چو تيغم پُر گهرهاى وصال * زنده گردانم نه كُشته در قتال

خون نپوشد گوهر تيغ مرا * باد از جا كَى برد ميغ مرا

كَه نِيَم كوهم ز حلم و صبر و داد * كوه را كى در ربايد تند باد

آنك از بادى رود از جا خسيست * ز آنك باد نا مُوافق خود بسيست